Daya keek hem nog steeds verontschuldigend aan. 'Het spijt me, het was onbeleefd om te vragen,' zei ze, terwijl ze op haar lip beet. Ze had zich juist op haar gemak gevoeld, en nu zei ze wéér zoiets stoms. 'Wel, mijn ouders zijn dreuzels, niet altijd handig,' zei ze luchtig, om over een ander onderwerp te beginnen.

Aiden glimlachte naar haar. 'Nee, maak je geen zorgen, het is helemaal niet onbeleefd.' stelde hij haar gerust. 'Ik ben het gewend dat mensen vragen stellen.' zei hij met een kleine glimlach. Hij grinnikte zachtjes, hij begreep wel wat ze bedoelde. 'Ja, ik woon ook tussen de dreuzels. Echt irritant soms.'

Daya grinnikte. 'Wel, mijn zusje niet dat we buiten school niet mogen toveren, en dat is soms heel handig,' zei ze met een grijns. 'Al zou ik mijn ouders nooit met een toverstok bedreigen, bij mijn zusje kan het geen kwaad.' Ze grinnikte zacht. 'Maar zij weet ook dat ik haar nooit kwaad zo doen, dus zo handig is het ook weer niet,' zuchtte ze. 'En jij? Heb jij nog broers of zussen?' vroeg ze aan Aiden.

Aiden glimlachte naar haar. 'Dat is geen waterdicht plan zou ik zo zeggen.' lachtte hij. 'Volgens mij zal je zusje niet eens bang zijn als ze weet dat jij haar toch niks kan doen.' Hij knikte. 'Ja, ik heb nog een jongere broer.'

Elexan liep de trap op en belandde bij de uilenvleugel. Hij hoopte dat Hilla terug zou zijn met een brief van z'n oudere zus, Myra. Myra was een dreuzel. Hilla had enkele weekjes vrijaf in het postkantoor, dan kwam ze meestal uit zichzelf naar hogwarts. Elexan merkte nog twee andere individuen op. 'Hey Daya', begroette Elexan haar. Daarna wendde hij zich tot de jongen. 'Hallo, ik ben Elexan. Stoor ik?'

Daya lachte. 'Daar heb je gelijk in,' zei ze met een grijns. Ze keek om toen ze iemand "Hey Daya" hoorde zeggen. Ze glimlachte. 'Hey Elexan,' begroette ze de jongen die binnen gekomen was. Ze keek weifelend naar Aiden. 'Dit is Elexan... Ken je hem al?' vroeg ze, terwijl ze zich ondertussen af vroeg of hij het erg zou vinden dat iemand hun gesprek onderbroken had.

Aiden keek op toen er nog iemand kwam aangelopen en zich tussen hun conversatie mengde. 'Oh, hoi eh, Elexan blijkbaar.' zei hij met een glimlach. Hij schudde zijn hoofd. 'Nee, ik kende hem nog niet. Maar nu dus wel.' antwoordde hij op Daya met een glimlach. Hij stak zijn hand uit naar Elexan, als teken van begroeting.

Elexan kreeg het gevoel dat de jongen niet erg geïrriteerd was omdat hij z'n gesprek met Daya onderbroken had. Hij schudde z'n hand. 'En hoe heet jij? Hebben jullie elk een eigen uil?' vroeg Elexan. Hij hield van vragen stellen, hij luisterde graag naar verhalen van anderen.

Daya schudde haar hoofd. 'Nee, ik heb geen uil. Mijn ouders zouden zo'n beest meteen vrijlaten, zeker weten,' zei ze, terwijl ze over de zachte veren van een uil die naast haar op de vensterbank geland was streelde. 'Al zou ik het wel willen, dan hoef ik niet steeds uilen te lenen om brieven te sturen.'

'Mijn uil staat wel tot je beschikking', bood Elexan aan. 'Hilla is het gewend, ze werkt halftijds bij het postkantoor op zweinsveld. Elexan speurde de uilenvleugel af, tot hij Hilla opgemerkt had. Hij lokte haar naar zijn kant en liet z'n uil op z'n arm landen.