Sally grinnikte. 'Als ik "ja" zeg, houd je dan op met dit kruisverhoor?' vroeg ze geamuseerd. 'Wel, het was meer dan gezellig. Het was zacht uitgedrukt fantastisch,' zei Sally, waarna ze een gelukkige zucht slaakte en met een glimlach naar het plafond staarde.

Daya grinnikte ook. 'Misschien,' zei ze, terwijl ze afwezig wat in haar schriftje krabbelde. Ze keek op. 'En hoe zit het dan met die Elexan? Volgens mij vond hij jou ook leuk?' begon ze opeens. Ze had wel door hoe jongens naar Sally keken. Het leek in de Weggemelk meer dan duidelijk.

Sally zuchtte en haar glimlach verdween. 'Wel, dat had ik dus absoluut niet door. Ik had het eerst ook niet door van Remy, totdat we elkaar in de Drie Bezemstelen echt goed leerden kennen.' Ze zuchtte en voelde tranen op komen. 'Ik snap echt niet waarom ik het niet gezien heb,' zei ze, terwijl ze overeind ging zitten en haar vriendin aan keek. 'Ik kwam hem tegen, nietsvermoedend en hij deed helemaal afstandelijk en wel, voorlopig wil hij dus geen contact weer.' Ze wreef onder haar ogen en zuchtte. 'Maar dat snap ik natuurlijk ergens wel. Hij heeft tijd nodig om over me heen te komen, dus ik zal bij hem uit de buurt blijven.' Ze haalde diep adem en kalmeerde zichzelf.

Haar grijns verdween als sneeuw voor de zon. Daya liet haar veer vallen en ging weer overeind zitten. Ze keek haar vriendin meelevend aan. 'En jij dacht dat jullie gewoon vrienden waren?' vroeg ze zacht. Ze zuchtte. 'Hij komt er wel overheen,' zei ze, al wist ze niet of dat zo was. Ze kende Elexan eigenlijk amper. 'Denk je dat hij je nu staalhard gaat negeren als je hem tegenkomt?'

Sally zuchtte opnieuw. 'Ik heb geen idee. Wel, ik kan er mee leven, in principe, maar ik vraag me af wat er nu tussen hem en Remy gebeurd. Ik bedoel, ze zijn, als ze het nog zijn tenminste, beste vrienden. En wel, als twee beste vrienden op een meisje worden en de één gaat er met haar vandoor, dan heb je problemen.' Ze zuchtte nog een keer en keek Daya toen aan. 'En ja, ik dacht dat we vrienden waren. Zo voelde het voor mij ook. Ik heb er nooit over nagedacht dat ik wel eens meer voor hem kon betekenen.'

Daya fronste. 'Ze zijn beste vrienden? Dat is al helemaal klote,' zuchtte ze. 'Maar vertel verder, jij en Remy,' zei ze vlug, om over een ander onderwerp te beginnen. Ze kon er niet tegen om andere mensen verdrietig te zien. 'Gaan jullie binnenkort weer wat doen?' vroeg ze. 'Want ik vind dat hij je niet elke dag bezet mag houden hoor, je bent ook mijn vriendin, en ik heb af en toe behoefte aan wat meidenpraat en een uitgebreid verslag,' zei ze grijnzend.

Sally grinnikte kort. 'Ik vrees dat Remy en ik elkaar vrijwel elke dag kunnen zien. Het is als een soort verslaving, weet je wel? Je kan er niet zonder. Het is echt heel weird, maar schijnbaar denken we er precies hetzelfde over. En man, hij is zo ontzettend lief hé.' Ze liet zich weer achterover vallen en staarde dromerig naar het plafond.

Daya grinnikte ook. 'Als je me maar niet laat vallen, dan vind ik verder alles best,' zei ze, terwijl ze haar veer weer pakte en verder begon te schrijven. 'Ja, ik had wel verwacht dat hij zo'n lief persoontje zou zijn,' zei ze grijnzend, waarna ze Sally aankeek. 'Ik ken hem van de wensput,' legde ze uit, toen ze besefte dat haar vriendin vast geen flauw idee had dat zij Remy ook kende. 'Die oude put op het schoolterrein, weet je wat ik bedoel?'

Sally grinnikte. 'Rustig maar, Daya. Geen jongen zal het ooit voor elkaar krijgen onze vriendschap te verbreken. Het is gewoon, Remy en ik, nieuw, weet je wel. Je wilt gewoon elk moment van de dag bij hem zijn,' zei ze, terwijl ze glimlachte. 'Ja, die oude put ken ik wel. Ik ben er nog nooit gekomen, maar ik ken het wel. Dus daar ken je hem van?' Ze ging overeind zitten en keek haar vriendin aan. 'Je wilt niet weten hoe lief hij is,' zei ze toen, waarna ze verlegen glimlachte.

Daya glimlachte. 'Mooizo, een jongen die niet lief tegen jou zou zien verdient jou niet,' zei ze. Opeens zuchtte ze. 'Weet je, Sally, het is gewoon... Jij kan iedereen krijgen als je dat zou willen, en jongens zien mij niet eens staan!' Ze zuchtte opnieuw. 'Ik vind het super voor je, begrijp dat alsjeblieft niet verkeerd, maar ik zou gewoon willen -' Ze maakte haar zin niet af en beet op haar lip. Vaak vond ze het niet zo'n probleem, maar af en toe was het zo lastig om niet geliefd te zijn.

Sally kwam overeind en keek haar vriendin aan, waarna ze Daya's hand pakte en daar zachtjes in kneep. 'Niet, Daya, dat is niet zo! Zo moet je helemaal niet denken! Ik kan heus niet iedereen krijgen! En geloof me, ik zou op sommige punten graag met je willen ruilen. Dan had ik Elexans hart niet hoeven breken.' Ze keek haar vriendin aan. 'Geloof me, jouw prins op het witte paard komt snel genoeg.'

Daya begon triest te lachen. 'Wie wilt er nou iets met een modderbloedje?' vroeg ze schamper. 'Heel Slytherin walgt van me, kom op, waarom zou je met mij willen ruilen?' vroeg ze zich hardop af. 'Maar ja, genoeg zielig gepraat over mij,' mompelde ze, beseffend dat ze Sally's gelukzaligheid aan het verpesten was. 'Laten we het erop houden dat het geweldig is dat jij en Remy samen zijn,' zei ze, terwijl ze een glimlach tevoorschijn toverde.

Sally keek haar vriendin aan, maar een glimlach kwam niet op haar gezicht. 'Daya, echt, je moet ophouden met die onzin! Waarom zou je je sowieso iets aantrekken van Slytherins? Het enige waar ze goed voor zijn is een potje elkaar afkraken, meer niet. En stop met jezelf op die manier af te kraken. Misschien ben je dan een modderbloedje, je bent wel de meest fantastische dan die ik ooit ontmoet heb. Het is geen schande om te zijn zoals je bent. Je bent prima zoals je bent, Daya en er zijn zat jongens die dat heus wel door hebben.'