Elexan slenterde voorbij Madame Kruimelaars. Zijn hart barstte een klein beetje meer toen hij de schattig romantische inrichting zag. De poppen met hartjes en doll-house theekannetjes. Snel wandelde hij verder. In het diepst van z'n hart hoopte hij dat hij daar ooit met een lief meisje een thee kon delen.

Terwijl ze eenzaam door Zweinsveld slenterde, en ondertussen langs Madame Kruimelaars liep - ze walgde van dat zaakje, het was haar te romantisch - botste ze bijna tegen een jongen op. 'Elexan!' riep ze. 'Sorry, ik zag je - Is er wat?' vroeg ze bezorgd, bij het zien van zijn trieste gezicht.

'Oh Daya!' Elexan snifte even. 'Nou, ik wil er voorlopig niet echt over praten.' Hij probeerde een vriendschap op te bouwen met Daya, als hij nu af zou komen met z'n zielige verhaal ... wat zou Daya dan van 'm denken. 'Wat vind jij van dit zaakje?' vroeg hij om maar enig onderwerp aan te snijden, misschien vroeg Daya dan niet verder.

Daya trok haar neus op terwijl ze door het raampje van Madame Kruimelaars naar binnen keek. 'Hm, niet echt iets voor mij,' gaf ze toe. 'Eerlijk gezegd vind ik het helemaal niets, zo'n romantisch zaakje. Iedereen zit op elkaars lip, een beetje toe te kijken hoe anderen zitten te zoenen.' Ze grinnikte. 'Geef mij maar een picknicktafel in het bos, of zoiets.' Ze hield vlug haar mond toen ze besefte dat ze misschien iets teveel over zichzelf aan het vertellen was.

'Het lijkt me wel gezellig als je je liefde kan delen in een kopje thee, maar als ik een keuze krijg, zou ik ook voor de picknicktafel gaan.' Elexan glimlachte. Daya had een punt, iedereen zat klef bovenop elkaar te wezen. Elexan huiverde even, want net had hij het zaakje nog een geweldige maar verre droom gevonden.

Daya lachte even. 'Ja, je moet natuurlijk wél een liefde hebben,' zei ze. Ze keek Elexan aan. 'En? Heb jij al iemand op het oog met wie je hier zou willen zitten?' vroeg ze grijnzend, net te laat beseffend dat dát misschien geen goede opmerking was - Sally had verteld dat Elexan haar ook leuk vond, maar dat hij nogal baalde van het feit dat ze met Remy ging. 'Sorry, grapje,' fluisterde ze, amper hoorbaar.

Elexans glimlach verdween. Hij dacht even aan aan Sally. 'Nee, niet méér', zuchtte hij. Ik glimlachte met z'n rechter mondhoek. Niet meer aandenken, niet meer aandenken!!, dacht hij. 'Het maakt niet uit', antwoordde Elexan dan. Tja, eigenlijk wel, maar Elexan besloot dat hij er overheen zou moeten komen. 'En jij?' vroeg hij een beetje stil.

'Oh, ik heb nog niemand gevonden,' zei ze breed glimlachend, terwijl ze Elexan weer aankeek. 'Daya besloot dat ze maar van onderwerp moest veranderen. 'Zullen we ergens anders naar toe gaan?' vroeg ze, met een duistere blik door het raam van Madame Kruimelaars. 'Ik heb het niet zo op dit zaakje.'

'Goed idee', beaamde Elexan. 'Moet het met een picknicktafel zijn?' grapte hij, alhoewel het wel gezellig zou zijn om een schattige houten tafel met Daya te delen. Misschien kon hij voor een beetje hapjes zorgen en een lekker drankje. Fruitsap ofzoiets.

Daya grinnikte. 'Lijkt me gezellig,' lachte ze. 'Alles beter dan dit hier.' Ze wierp nog een duistere blik op Madame Kruimelaars en pakte toen Elexan bij de hand, om ergens anders heen te gaan. 'Kom, we gaan,' zei ze, terwijl ze hem meetrok.

Elexan voelde een kleine siddering door zijn lichaam trekken. Gewillig volgde hij Daya. 'Geweldig, maar waar oh waar?' glimlachte hij. 'Misschien vind je de boomhut wel gezellig?'

____
Jaa, kort stukkie, sorry!